رباعی شمارهٔ ۹۱۶

این شعر بیانگر حال و هوای عاشقان است که در درون خود آشفتگی و بی‌قراری دارند. شاعر به عشق و محبوب خود اشاره می‌کند و می‌گوید که در حضور او، همه چیز دگرگون می‌شود. همچنین، او از پاکی و بزرگی محبوب خود سخن می‌گوید و باور دارد که کسی که از او دوری کند، به حقیقت دست نمی‌یابد.