غزل شمارهٔ ۴۱۳

برداشت: من در انتظار طلب نشستم ولی دل من آرام نمی‌گیرد. همه رفتند و نشستند، اما جان من هرگز آرام نمی‌شود.

برداشت: هر کسی که به مهارت و کاری مشغول باشد، در نهایت به نتیجه و ثمره آن می‌رسد، اما کسی که برای به دست آوردن آن تلاش نکرده، نه نتیجه‌ای خواهد داشت و نه موفقیتی کسب می‌کند.

برداشت: هر کس صدای تسبیح موجودات بی‌جان را شنید، تا زمانی که به محضر پروردگار نرسیده، آرام و آسوده نمی‌شود.

برداشت: تا زمانی که سلیمان به عشق تو توجه نکرد و به اوج محبت تو نیامد، بر روی تخت سلیمان آرامش و استقرار نیافت.

برداشت: هر کسی که در هم نوازی و بی‌نظمی موهای تو را دید، به طور دائمی از دل او نگرانی و دل‌شکستگی نخواهد رفت.

برداشت: هر کسی که در خواب لبخند تو را مشاهده کرده، به سرعت از خواب بیدار شده است و آن تصور شیرین از لبخند تو همچنان در ذهنش باقی مانده است.

برداشت: ترشی‌های تو نتوانستند صفرا را از روح من بزدایند و درمان دردهای بزرگم نیز به نتیجه نرسید.

برداشت: هر کسی که عطر گلستان محبت تو را استشمام کند، با شوق و شادی به رقص در می‌آید تا زمانی که به آن گلستان برسد.