رباعی شمارهٔ ۹۰۸

در این بیت، شاعر به اهمیت استفاده از عقل و بصیرت اشاره می‌کند و توصیه می‌کند که اگر فردی عقل و بینش دارد، بهتر است از گفتار بیهوده دست بردارد و به جای آن، بر روی دانشی که می‌تواند به او کمک کند تمرکز کند. در واقع، به این نکته اشاره می‌کند که نجات و کمال در استفاده درست از سر و عقل است و نه در زبانی که ممکن است به ما آسیب برساند.