رباعی شمارهٔ ۹۰۵

در این ابیات، شاعر به تأثیر تفکر بر طبیعت خویش اشاره می‌کند. او می‌گوید که اندیشیدن به حیات و زیبایی دنیای نظم و شعر او را زنده کرده است. در هر بیت، او هزاران ایده و تصویر نو و خلاقانه را به نمایش می‌گذارد که همچون مریم، بی‌همتا و نازا هستند.