رباعی شمارهٔ ۹۰۲

در این شعر، شاعر به زیبایی ابروی محبوبش که شبیه کمان است اشاره دارد و از تأثیر آن بر دل پر درد خود می‌گوید. او از احساساتش سخن می‌گوید و می‌پرسد که چه ارتباطی بین دل، شیشه و خون وجود دارد. در نهایت، تصمیم می‌گیرد جام باده‌ای را بردارد و به خود شجاعت بدهد.