غزل شمارهٔ ۴۱۲

برداشت: کجاست آن چیزی که باعث می‌شود جانم مست شود و کجاست آن چیزی که می‌تواند از دل و جانم خارج شود؟

برداشت: من تنها به او می‌اندیشم و هیچ چیز دیگری برایم مهم نیست. حالا که سوگندم و وعده‌ام شکسته شده، چه باید بکنم؟

برداشت: در صبح زود، جان‌ها با صدای بلند از عشق او فریاد می‌زنند و ما از درد عشق او به کلی گیج و سرگردان شده‌ایم و نمی‌دانیم در کجا هستیم.

برداشت: جان اصلی و واقعی ما طوری است که اگر در جایی نتواند جا بگیرد، چه عجیب است که در وجود ما به دنبال فضایی برای خود باشد. حالا باید بگوییم این جان کجاست؟

برداشت: نگاه معنادار و عاجزانه‌ای در چشمان او وجود دارد که مرا به سمت خود می‌کشد و در پس آن، آرزویی نهفته است. اما دل من خسته است و نمی‌دانم کجا باید بروم.

برداشت: دل به نور امید روشن شد و خیالات رنگارنگی در آن شکل گرفت. اما اکنون معلوم نیست که آن پرده‌ی امید و آرزوها کجاست و چه بر سرش آمده است.

برداشت: وقتی عقل تحت تأثیر قرار نگیرد و مست نشود، به طور طبیعی توانایی تفکر و بررسی عمیق را از دست می‌دهد. اما زمانی که عقل در حالت اشتیاق و سرخوشی قرار می‌گیرد، از مباحث و تردیدها رهایی پیدا می‌کند و به مقام بالاتری دست می‌یابد. پس این حالت خلسه و مستی عقل، به او آزادی و روشنی می‌بخشد.