رباعی شمارهٔ ۸۹۴

این شعر بیانگر احساس فردی است که به یادگیری و تجربه در زندگی اهمیت می‌دهد و از مرزهای دنیای مادی فراتر می‌رود. شاعر از کسی می‌خواهد که درهای معرفت و فهم را به رویش بگشاید و اگر نمی‌تواند، نباید به او بدگمان شود. در واقع، او خود را همچون درویشی می‌داند که در جستجوی حقیقت و معنویت است.