رباعی شمارهٔ ۸۹۲

این شعر به نوعی دعوت به تماشای زیبایی‌ها و لذت‌های زندگی است. شاعر با اشاره به "حلقه مستان" و "بستان" به شادی و خوشی‌های دنیوی پرداخته و به انتقاد از افرادی که به خودپرستی مشغولند، اشاره می‌کند. در پایان، تأکید می‌کند که حتی اگر شخصی به خوشی‌ها نرسد، باید به زیبایی‌های زندگی توجه کند.