رباعی شمارهٔ ۸۹۰

این ابیات به تمجید و زیبایی عشق و معشوق اشاره دارند. شاعر می‌گوید که پرستش معشوق و زیبایی او از هر چیز دیگری خوشایندتر است. همچنین، مستی و شوق ناشی از عشق او را برتر از هر نوع وجود و هستی دیگری می‌داند. به عبارتی، عشق به معشوق به قدری برای او ارزشمند است که هیچ چیزی نمی‌تواند با آن مقایسه شود.