رباعی شمارهٔ ۸۸۹

شاعر در این ابیات از دوری از یار و تاثیر آن بر زندگی‌اش می‌گوید. او احساس غم و ناامیدی می‌کند و شادی‌اش را با مشکلاتی که به وجود آمده، مقایسه می‌کند. به جای زیبایی‌های بهار، به تلخی و کاستی اشاره می‌کند و از خزان به جای بهار سخن می‌گوید. شاعر همچنین نسبت به بارش باران هم حسرت می‌خورد و آن را به سنگ بدل می‌کند، که نشان‌دهنده سختی‌ها و تلخی‌های زندگی‌اش است.