رباعی شمارهٔ ۸۸۸

این شعر به انتقاد از تنبلی و بی‌هدف بودن می‌پردازد. شاعر از کسی می‌خواهد که به جای بی‌عمل ماندن و دنبال مادیات رفتن، به حقیقت دین و معنای زندگی توجه کند. او به انسان یادآوری می‌کند که بهتر است به جای پراکنده‌کاری، به دنبال مسیر درست و مفهومی باشد.