رباعی شمارهٔ ۸۸۱

این شعر به اهمیت خالی نگه‌داشتن معده اشاره دارد. شاعر می‌گوید که وقتی معده پر باشد، انسان نمی‌تواند به چاشنی‌های زندگی مانند عشق و محبت توجه کند و فقط سرگردان در دنیای مادیات خواهد بود. بنابراین، بهتر است که انسان از لذت‌های دنیوی فاصله بگیرد تا بتواند به احساسات واقعی و معنوی بپردازد.