رباعی شمارهٔ ۸۷۸

در این شعر خواسته می‌شود که به غم‌ها و نگرانی‌ها توجهی نشود و از آن‌ها عبور کرد. شاعر از ساقی و همدم روح قدس می‌خواهد که از غم‌ها فراتر بروند و شادی را در خود احساس کنند، حتی اگر شادی‌ها هم تماماً پایدار نیستند. به نوعی تأکید بر این است که باید از مشکلات و غم‌ها گذر کرد و زندگی را با امید و شادمانی ادامه داد.