رباعی شمارهٔ ۸۷۷

در این شعر، شاعر به دل می‌گوید که از عشق و معشوق و سرزمین خود فراتر رود. او توصیه می‌کند که اگر کسی به دنبال دیدن این سه چیز است، باید از بند آنها رها شود. همچنین، او اشاره می‌کند که در توبه و بازگشت به خود هیچ نگرانی وجود ندارد، زیرا این فقر و بی‌نیازی از یار و دیگران است. شاعر به نوعی بر اهمیت رهایی از وابستگی‌ها و جستجوی درونی تأکید می‌کند.