رباعی شمارهٔ ۸۷۱

در این بیت، شاعر با بیان احساس ناراحتی و درد خود از وضعیت دهر و زمان، اشاره می‌کند که طبیعت انسان نتوانسته است چهره واقعی و سختی‌های زندگی را بشناسد. او به این نکته اشاره می‌کند که پدران نیز در دنیای سخت و پر چالش، فرزندی را به دنیا نیاوردند، انگار که دردمندی و مشکلات زندگی را تجربه نکرده‌اند. به طور کلی، شعر نشان‌دهنده ناامیدی و تلخی زندگی است.