رباعی شمارهٔ ۸۶۸

این شعر به عشق و زیبایی اشاره دارد. شاعر می‌گوید کسی که تو را دیده است دیگر به محبوب دیگری توجه نمی‌کند و اگر کسی دیگر به تو نگاه کند، حتی نور خورشید و ماه در نظرش تاریک می‌شود. عشق و زیبایی معشوق او را به شدت تحت تأثیر قرار داده است.