رباعی شمارهٔ ۸۶۷

در این ابیات، شاعر به تمایلات و آرزوهای خود اشاره می‌کند. ساقی روح را به مفهوم نیروی زندگی و طراوت می‌داند که آخرین جرعه‌ای از امید و سرور را به او می‌دهد. مرغی که در قفس زندگی اسیر است، بالاخره از دام آزاد می‌شود. شاعر امیدوار است که در نهایت، دایره زمان او را آرام کند و روزهای گذشته که با پشیمانی سپری شده‌اند، به فراموشی سپرده شوند.