رباعی شمارهٔ ۸۶۶

در این شعر، شاعر به زیبایی معشوقش اشاره می‌کند و از زلف سیاه و قامت بلند او تمجید می‌کند. او همچنین به شیرینی لب‌هایش اشاره کرده و از معشوقش درخواست یک بوسه دارد، اما معشوقه با خنده به او می‌گوید که از عشق و جذابیت او بهره‌مند باشد.