رباعی شمارهٔ ۸۶۵

در این شعر، شاعر از جمع شدن افرادی که روحشان پراکنده شده دعوت می‌کند و از آن‌ها می‌خواهد تا مستی و شادی خود را بیاورند. او به آواز و خوشی اشاره می‌کند و از شنیدن ندای حیات‌بخش سرافیل سخن می‌گوید، که این آوا می‌تواند زندگی و نشاط را به ارمغان آورد.