رباعی شمارهٔ ۸۶۲

شاعر در این شعر از حسی نگران‌کننده صحبت می‌کند. او از یاری که در غم خود او را درگیر کرده، گلایه دارد. او از اینکه شادی او مورد توجه آن یار نیست، دلگیر است. همچنین وقتی آن یار او را غمگین می‌بیند، به طور پنهانی خوشحال و خندان است. این شعر به تضاد میان غم و شادی و احساسات پنهان انسانی اشاره دارد.