غزل شمارهٔ ۴۰۸

برداشت: شنیدی که خضر برای نجات کشتی، آن را شکست تا از دست ظالم و ستمگر برهاند.

برداشت: عشق در زمان تو به مانند خضر است، که صوفی به خاطر شکست در راه رسیدن به حقیقت به پایین نشسته است و مانند درد، در موقعیت پایین قرار دارد.

برداشت: فقر مانند شرابی است که نیاز به پستی و حقارت را به همراه دارد. در این حالت، همه عاشق فروتنی و تسلیم هستند و از این حالت سرشار از شادی و لذت‌اند.

برداشت: تا بفهمی که افرادی که تکبر دارند در واقع از کم‌عمق بودن و بی‌ارزشی‌شان نشئت می‌گیرد، پس سزاوارترین مجازات برای انسان مغرور، بی‌ذوق بودنش است.

برداشت: شمع تمام شب به خاطر درد خود نمی‌گرید، بلکه وقتی از سر درد آزاد می‌شود، تمام نورش را از گریه رها می‌کند.

برداشت: مدمغ یعنی پرنخوت و غرور، حباب و کف روی خم می و شراب به هستی پرنخوت و باد غرور تشبیه شده است که دور ریخته می‌شود و سپس قدح باده جان به‌دست می‌رسد.

برداشت: هر چه می‌خواهی را از دریا بگیر، اما منتظر چیزهای بی‌فایده و توهمی نباش. تا زمانی که کام دل به دست نمی‌آوری، به طمع چیزهای ناممکن نباش.

برداشت: دریا در حال طغیان است و می‌گوید: ای مردم، شما آب را راست بگویید و بر این نعمت خداییش شکایت نداشته باشید.

برداشت: هر لحظه در دریاچه دل و موجودات آن، شادی و لذت به جریان است و در سخنانی که رد و بدل می‌شود، همگی حقیقت را می‌پذیرند.

برداشت: در آن میهمانی هیچ کسی از درد دلش شکایت نکرد و در آن باغ و چمن هیچ کس پایش را از روی خار برنداشت.

برداشت: بیا، سکوت کن، چرا که در سکوت تو، زندانیان آزاد می‌شوند. در حالی که تو در خاموشی هستی، کلمات به طرز شگفت‌انگیزی جاری می‌شوند.

برداشت: خاموشی را برگزین، هنگامی که دیدی محبوب ساکت است، زیرا در آن لحظه ممکن است او با تدبیر خاصی، دست کسی را که به او آسیب می‌زند، بسته باشد.