رباعی شمارهٔ ۸۵۷

این بیت بیانگر تناقضات درونی انسان است. شاعر اشاره می‌کند که همزمان می‌تواند کافر و مؤمن، صاف و دردمند، پیر و جوان، بلکه حتی کودک باشد. او از دیگران می‌خواهد که وقتی او می‌میرد، او را به عنوان مرده خطاب نکنند، زیرا روح او به زندگی ادامه داده و به دوستش می‌پیوندد. این شعر بر *پیچیدگی وجود انسانی* و *تداوم زندگی روح* تأکید دارد.