رباعی شمارهٔ ۸۵۶

در این ابیات، شاعر به آسیب‌هایی اشاره می‌کند که به دنبال بی‌احتیاطی و رفتارهای نادرست پیش می‌آید. او می‌گوید اگر به دیوار برخورد کند، سرش می‌شکند و لباسش به خون آلوده می‌شود. همچنین از درد و رنجی سخن می‌گوید که به او رسیده و خاطرات تلخی را به یادش می‌آورد. به طور کلی، این اشعار به نوعی عبرت از عواقب ناگوار ناشی از بی‌احتیاطی و یادآوری زخم‌های گذشته هستند.