رباعی شمارهٔ ۸۵۲

این چهار بیت دربارهٔ لذتی است که در خوردن غذا وجود دارد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که هر لقمه‌ای که خورده می‌شود، سریعاً توأم با شور و نشاط به زندگی فرد می‌افزاید. خورشید، ماه و همهٔ عناصر آسمانی از این لذت ناشی می‌شوند و در نهایت، چیزهایی که پنهان بوده‌اند، آشکار می‌شوند. به طور کلی، این اشعار به اهمیت و زیبایی غذا و تاثیر آن بر زندگی اشاره دارد.