غزل شمارهٔ ۴۰۷

برداشت: چشمی پر از نور و درخشان که به زیبایی محبوبش خیره شده، باعث شده که ماه نیز از درخشندگی او تبعیت کند و آسمان به خاطر این زیبایی به وجد آمده و به لرزه درآید.

برداشت: به ویژه در آن لحظه که زمین سجدۀ ملائکه و قبلهٔ هر انسانی، نور الهی را از حضرت حق دریافت می‌کند.

برداشت: هر کسی که سرش را به پای من نگذارد، در آن لحظه به خاطر ناموس من است، و نفس او شیطانی است.

برداشت: آن لحظه‌ای که او نتواند نور را ببیند، نشان‌دهنده این است که او به اندازه یک دیو از روح و زندگی دور شده است؛ زیرا وجود جسمانی او بدون جان و روح است.

برداشت: در دل باید جایی برای آن چهره باوقار و زیبا داشته باشی، اگر تو مردی هستی که چهره او برای مردان مانند قبله است.

برداشت: از دل خود رها شو و نگذار در آنجا تنها بمانی، در لحظه‌ای که به زندگی و شادی توجه داری، به هدف و مقصود واقعی‌ات نزدیک می‌شوی.

برداشت: همه را در خود غرق کن و در آن حرارت و شور و شوقی ایجاد کن؛ زیرا آن شور و شوق در چهره‌اش، نشانه‌ای از زندگی و احساسات اوست.

برداشت: از دل شمس تبریز برمی‌آید، که او همیشه فرمانروای بی‌نظیری است و در همه زمان‌ها صاحب اقتدار و عشق است.