رباعی شمارهٔ ۸۵۰

در این بیت، شاعر بیان می‌کند که افرادی که مشکلات و گره‌های زندگی را حل کنند، به وضعیت خود و دیگران می‌خندند. او به این موضوع اشاره دارد که گفت‌وگو درباره‌ی عشق و جدایی در نهایت بی‌فایده است، چرا که چیزهایی که هرگز جدا نشده‌اند، چگونه می‌توانند به هم بپیوندند؟