هر عمر که بیدیدن اصحاب بود
یا مرگ بود به طبع یا خواب بود
دربارهٔ این سروده
در این ابیات، شاعر میگوید هر زمانی که انسان از دیدن دوستان و آشنایان خود محروم باشد، یا به نوعی مرگ باشد یا خواب. همچنین اشاره میکند که آبی که موجب تیرگی انسان شود، زهر است و برعکس، زهری که باعث روشنی و صفا شود، به نوعی آب است. این بیان به تضاد بین حالاتی که انسان تجربه میکند و تأثیر آنها بر روح و روانش اشاره دارد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
آبی که ترا تیره کند زهر بود
زهری که ترا صاف کند آب بود