رباعی شمارهٔ ۸۴۵

این ابیات درباره عشق و احساسات عمیق انسان‌ها صحبت می‌کند. شاعر به عشقی اشاره دارد که در شب‌ها و در دل تاریکی خود را نمایان می‌کند. او می‌گوید که در هر شب که به یاد عشق می‌افتند، جان‌ها در تمامی جاها زنده می‌شوند. همچنین اشاره به زیبایی‌های عشق و دردهای ناشی از غم دارد، به طوری که حتی اگر غم و اندوهی به وجود آید، عشق و جذابیت آن نمی‌تواند از بین برود.