رباعی شمارهٔ ۸۴۳

این شعر به بیان حالت شادی و شوق شاعر اشاره دارد. او از روزهایی لذت می‌برد که گذشته‌ها را فراموش کرده و از عشق و باده‌ای که از آن می‌نوشد، سرمست و مدهوش می‌شود. شاعر دعوت به نوشیدن این باده‌ها می‌کند تا دیگران نیز به این حالت خوشی و سرمستی بپیوندند.