رباعی شمارهٔ ۸۴۲

این ابیات به مفهوم عشق و کشش دل اشاره دارند. شاعر می‌گوید که هر دلی که به سوی جذابیت و زیبایی نرود، به جز به سوی فنا و نیستی نخواهد رفت. همچنین به کبوتر شادابی اشاره می‌کند که در دام عشق است و هر چقدر هم که تلاش کند، نمی‌تواند به جایی دیگر برود. به طور کلی، این اشعار بیانگر inevitability (اجتناب ناپذیری) عشق و جذابیت آن هستند.