رباعی شمارهٔ ۸۳۹

شعر بیان می‌کند که هر جا که تخم صداقت و وفا بکارند، از آنجا محصولی شاداب و خوش می‌رسد. همچنین، اگر از ساز و نشاط دور شوند، باز هم آن شادی در درون خودشان است و به نوعی خود را شاد حس می‌کنند. به عبارت دیگر، وفا و شادی در هر جا که باشند، در وهله اول به درون خود انسان‌ها وابسته است.