رباعی شمارهٔ ۸۳۸

این ابیات بیانگر آمدن یک مرهم و تسلی‌دهنده به دل خسته انسان هستند. شاعر از مخاطب می‌خواهد که با خوشحالی و نشاط این لحظه را جشن بگیرد، زیرا یاری که به یاران کمک کند و مشکلاتشان را حل کند، به میان آمده است. در واقع، این یاری در قالب انسانی در جهان ظهور کرده است.