رباعی شمارهٔ ۸۳۷

این شعر به این موضوع اشاره دارد که خبری از وجود محبوب یا حقیقتی در درون وجود دارد که باعث شعف و درد در دل می‌شود. شاعر به کسی که نمی‌داند حقیقت چیست، می‌گوید وقتی حقیقت را بشناسد، احساساتش تغییر خواهد کرد و وضعیت جدیدی را تجربه خواهد کرد. در واقع، آگاهی و شناخت می‌تواند دیدگاه انسان را دگرگون کند.