رباعی شمارهٔ ۸۳۲

برداشت: دوست می‌آید و مثل شکر لبخند می‌زند و از جایگاه خود بر خورشید و ماه می‌خندد.

برداشت: این یک نظری که در جهان وجود دارد و مخصوص اوست، حتی به طور پنهانی هم بر آن نگاه می‌کند و از آن خنده‌اش می‌گیرد.