غزل شمارهٔ ۴۰۵

برداشت: به خدا قسم، نمی‌توانم انکار کنم که در روز قیامت، نه تنها جسم بلکه روح و سلامت هم در خطر خواهد بود و بر روی راهی که به نجات و سلامت منتهی می‌شود، پا نخواهم گذاشت.

برداشت: گروه عشق به شهر آمدند، ای یار مست، صدای طبل سرزنش را بشنو.

برداشت: دل و جانت را فدای عشق کن و خود را مانند پوششی درآور که هیچ اثری از آن باقی نماند، نه نشانی از خود بگذاری و نه خبری از آن.

برداشت: وقتی از خودم رها شدم و به افکارم پایان دادم، ای سردی که مستی، مرا به طور کامل آزاد کن.

برداشت: بیایید با شادی و نشاط قدمی بر داریم و بر افرازیم، همچون من که از شیرینی و زیبایی زندگی لذت می‌برم.

برداشت: ای عشق، همچون موسی، فرعون تکبر را از بین ببر. بیا و به من نشان بده که چطور فرعون به سرش آمد و من دروازه و کاشانه‌ات را تصرف کردم.

برداشت: وقتی من از عالم غیب وارد شدم، نیروی غیب را به‌کار گرفتم. ای ظالم و سرکش، از مقام رهبری خود افتاده‌ای.

برداشت: به شوق و شادمانی به سرزمین خود بیایید، زیرا در این دنیا همه چیز گذراست و همگان در این عشق به مهربانی و بخشش می‌نگرند.

برداشت: مبادا رحمت بی‌نهایت، با مشکلات و دردها، جان تو را خراب کند و مادرم را به خاطر کینه‌توزی، آزار دهد.

برداشت: من هیچ وقت از تو سیر و خسته نمی‌شوم و هیچ کس دیگر هم از دل و چشمم آزرده نیست.

برداشت: به جز عشق پاک و خالص، هیچ چیز دیگری ارزش نداشت. هر لذتی که تجربه کردم، با یادآوری تلخی پشیمانی همراه بود.

برداشت: بشتاب تا به باطل نغلطی وقتی به این حوض رسیدی، زیرا که اینجا آب حیات است و لب حوض جایی است برای ماندن.

برداشت: زمانی که در این حوض غوطه‌ور شدی، همه وجودت را به او بسپار و با شجاعت و استقامت بر تلاشت بیفزای.

برداشت: همه تسلیم و مطیع هستند، و تو هم باید خویشتن را فروتن کنی. از میان این جمع، هیچ‌کس جز عشق به رهبری و امامی نخواهد داشت.