رباعی شمارهٔ ۸۳۱

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت "مه‌روyan" (زیبارویان) اشاره می‌کند و از نام آن‌ها یاد می‌کند. او به انجمنی که به نوعی پشت پرده قرار دارد، انتقاد می‌کند و از آن‌ها می‌خواهد که به درد و رنجی که بر چشمان او رفته است توجه کنند. به طور کلی، شعر احساسی عمیق نسبت به زیبایی و تنهایی را منتقل می‌کند.