مه را طرفی به ماه رو میماند
چیزیش بدان فرشته خو میماند
دربارهٔ این سروده
در این شعر، شاعر به توصیف مه و ماه میپردازد و آنها را به فرشتگان تشبیه میکند. همچنین به سفر روح انسان از یک نقطه به نقطه دیگر اشاره میشود و این که جان بنده همچنان به سمت معشوق خود میماند. به طور کلی، شعر حال و هوای عاشقانه و زیبایی را به تصویر میکشد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
نی نی ز کجا تا به کجا مه که بود
جان بندهٔ او بدو خود او میماند