رباعی شمارهٔ ۸۲۹

در این شعر، شاعر از تجربه‌ای ناخوشایند صحبت می‌کند. او به این نتیجه می‌رسد که سفر در ماه صفر که به عنوان مقطعی ناگوار شناخته می‌شود، شاید برای او سودمند بوده است، حتی با وجود مشکلاتی که پیش آمده است. شاعر به نوعی از درس و عبرت‌هایی که از این سفر گرفته، سخن می‌گوید.