رباعی شمارهٔ ۸۲۸

این ابیات بیانگر حالتی از ناآگاهی و راز درونی هستند. شاعر می‌گوید که تنها خدا می‌داند که چه چیزی در دلش شادی ایجاد می‌کند. او دل خود را به شاخ گلی تشبیه کرده که مانند گلی است که باد صبا با لطفی خاص آن را پاشیده و زنده کرده است. این ابیات به زیبایی احساسات عمیق و رازآلود شاعر را به تصویر می‌کشند.