رباعی شمارهٔ ۸۲۶

در این ابیات، گوینده به قومی اشاره می‌کند که خود را می‌شناسند و تلاش می‌کنند تا دلشان را از اشتباهات پاک کنند. آن‌ها از ذات و ویژگی‌های خود خالی می‌شوند و به حقیقت وجودی خود می‌رسند که به نوعی به «اناالحق» اشاره دارد. این کلام به جستجوی حقیقت و شناخت عمیق از خویشتن پرداخته و نقدی بر غفلت از خود و اشتباهات رایج دارد.