رباعی شمارهٔ ۸۲۵

شعر درباره وسوسه زبان و تاثیر آن بر انسان است. شاعر به خواننده هشدار می‌دهد که فریب زبان را نخورد زیرا مانند ماری به حیله و فریب می‌زند. همچنین اشاره می‌کند که وقتی آن شخص زیبا و بی‌نظیر (مه بی چون) به سوی او می‌آید، آسمان نیز شگفت‌زده خواهد شد و حیران می‌گردد.