غزل شمارهٔ ۴۰۴

برداشت: بیدار باش، تو که شربت سحری را نوشیدی، بیا نزد من تا رازی را برایت بگویم و در گوشت نجوا کنم.

برداشت: روح نادر به سراغت آمده است، پس بگذار یک بار بچشی تا به سرعت همه ترفندها و زیرکی‌هایش را درک کنی.

برداشت: وقتی از این عقل و هوش دور شوی و به مستی و شادابی برسی، صدها نشانه و علامت دیگر از کرم و لطف شراب به تو می‌دهد.

برداشت: زمانی که به عمق اسرار وارد شوی، روح سقا به پرواز درمی‌آید و آسمان را پر از سر و صدا و هیاهو می‌کند.

برداشت: باده‌ی تازه‌ای بیاور که رنگ آن به سرخی و زردی نرود، ای آقا! تا معنا را از پیچیدگی‌های گفته‌ات رها کنی.

برداشت: کسی که زیبایی و دلربایی دارد، در زمان صبح به تو جامی می‌دهد که به مراتب از صد جام شرابی که شب گذشته نوشیدی، بهتر است.

برداشت: اگر تو صدای خود را بالا نبری و نگوئی چه کسی هستی، همه موجودات زنده و بی‌جان به حرکتی در می‌آیند به خاطر جوش و خروش تو.

برداشت: وقتی در آن جمع خاص جای می‌گیری، احساس میل به به دست آوردن علم و ثروت در دلت زنده می‌شود.

برداشت: تو که از دست دشمنان به شدت به زحمت افتاده‌ای، به کمک کرم و لطفی که داری، از این وضعیت رهایی یاب.

برداشت: همه چیز را آماده دیدار کن، از نگرانی‌ها و دغدغه‌ها دست بردار. تنها در سکوت و آرامش می‌توانی به هدف و خواسته‌ات دست یابی.

برداشت: اگر دهان خود را ببندی و ساکت باشی، به طور طبیعی دیگران جذب تو می‌شوند و نمی‌گذارند که خاموش بمانی.