رباعی شمارهٔ ۸۱۶

در این شعر، شاعر از مرغی سخن می‌گوید که به خاطر پروازش، رازها و اسرار جهان را کشف کرده است. این مرغ به هر سو سفر کرده و به بیداری عمیق‌تری نسبت به دو جهانی که در آن زندگی می‌کند، دست یافته است. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که تمام این دو جهان در یک قطره جمع شده‌اند، یعنی همه چیز در نهایت به یک حقیقت واحد باز می‌گردد.