رباعی شمارهٔ ۸۰۷

در این شعر، شاعر به وصف شخصیتی می‌پردازد که به فروش شکر و نوشیدن شراب از عالم غیب معروف است. او نام این فرد را می‌برد، اما به دلیل شرایطی نمی‌تواند به طور مستقیم از او صحبت کند. در پایان، شاعر خود را بنده‌ای می‌داند که ارزش سکوت و خاموشی را می‌فهمد.