رباعی شمارهٔ ۸۰۵

در این شعر، شاعر به مرگ و زندگی اشاره می‌کند و به طور خاص به مرگ امید و نور (خورشید) اشاره دارد. او می‌گوید که کسی نگفته که زندگی جاویدان مرده است و نشان می‌دهد که دشمنان ممکن است به خیال خود به پیروزی برسند، اما حقیقت این است که خورشید امید هرگز نمی‌میرد. در پایان، تأکید بر این است که گمان به مرگ خورشید به معنای واقعی یک خیال باطل است.