رباعی شمارهٔ ۸۰۳

در این ابیات، شاعر به این موضوع اشاره دارد که کسی که با تو خوشحال و شاداب است، نباید غم بخورد. حتی اگر نور تو همانند آفتاب درخشان باشد، باز هم کسی که با تو نزدیک است، از حال دنیا و اسرار آن باخبر است و نمی‌توان این اسرار را پنهان کرد. به عبارتی، رابطه نزدیک و محبت بین انسان‌ها از آن‌ها در برابر غم و مشکلات محافظت می‌کند.