رباعی شمارهٔ ۷۹۷

این شعر بیانگر این است که دل انسان از خردی و درک واقعی چندان آگاهی ندارد و نمی‌تواند غم‌های بزرگ را درک کند. اما در عوض، با دیدن و تجربه کردن است که می‌توان به خرد و آگاهی دست یافت و بزرگی‌ها را مشاهده کرد. درواقع، دل باید از تجربه‌ها عبرت گیرد تا به درک عمیق‌تری از زندگی برسد.