رباعی شمارهٔ ۷۹۶

در این ابیات، گوینده از درد و رنج خود صحبت می‌کند و به شخصی دیگر می‌گوید که وقتی به او رسید، دردی را احساس کرده است. شخص دیگر پاسخ می‌دهد که کسی که چنین دردی را تجربه کرده، جانش خوشبخت است. گوینده همچنین می‌گوید دلش از غم خونین شده و اشک می‌ریزد، اما شخص پاسخ می‌دهد که این درد تنها به او مربوط است و دیگران نمی‌توانند آن را احساس کنند.