رباعی شمارهٔ ۷۹۰

این غزل بیان می‌کند که اگر هر دو جهان پر از غم و درد باشد، فقط کسی که قوی‌تر است (مانند شتر) از این دردها می‌ترسد. و اگر جان و جهان از غصه‌ها آلوده شوند، عشق می‌تواند آن را پاک کند و باعث تطهیر آن شود. به طور کلی، غزل به قدرت عشق و تأثیر آن بر غم و رنج می‌پردازد.