رباعی شمارهٔ ۷۸۵

این ابیات بیانگر دلی پر درد و نگران است. شاعر به این نتیجه می‌رسد که اگر صبر کند، احساساتش نسبت به غم معشوق بیشتر می‌شود. اگر بخواهد غم خود را فاش کند، حسودان به او آسیب می‌زنند. از این رو، تصمیم می‌گیرد که از بیان عشق خود پرهیز کند، زیرا فکر می‌کند که این عشق ممکن است برای او ننگ باشد. در واقع، شاعر در تلاش است تا احساسات خود را مدیریت کند ولی در عین حال نمی‌تواند از عمق عشق و غمش فاصله بگیرد.